Dogs

καλωσήρθατε στο διαδικτυακό μας σκυλόσπιτο

Logs

Η Zωή μας

Post by Tsuku:

Κλασικός Marco - δεν
κάθεται κάτω με τίποτα!

Γεννηθήκαμε περίπου στις 25 Μαΐου 2014 κάπου στη Βόρεια Εύβοια. Εκεί μας μάζεψε μαζί με τη μαμά μας μία καλή κυρία, η οποία βεβαιωνόταν ότι θηλάζαμε κανονικά. Περίπου δύο μήνες μετά, ένα μεσοβδόμαδο κρύο απόγευμα του Ιουλίου, δύο νεαρά παιδιά, η Μαρία και ο Κωνσταντίνος, μας επισκέφτηκαν και μας χώρισαν. Εμείς δε το θυμόμαστε, αλλά καμιά φορά τους ακούμε να λένε ότι δεν πήραν και τους δυο μας γιατί εγώ ήμουν καχεκτικός. Δεν ξέρουμε τι θα πει “καχεκτικός” αλλά ακούγεται άσχημο. Έτσι, είδαμε χωριστά τον ήλιο να ανατέλλει για περίπου 7 ή 8 φορές, μέχρι που ανταμώσαμε και πάλι και έκτοτε είμαστε σχεδόν συνέχεια κάτω από την ίδια στέγη, στην Αθήνα.

Καμιά φορά ο Μάρκο, ο Κωνσταντίνος και η Μαρία φεύγουν, αλλά δεν αργούν περισσότερο από 2 ημέρες να γυρίσουν και πάλι. Κανονικά μένουμε όλοι μαζί στο σπίτι και είναι και οι γονείς του Κωνσταντίνου εκεί. Είναι ωραία, γιατί όταν φεύγουν όλοι για τις δουλειές τους, πάλι έχω κάποιον να κάνουμε παρέα, να παίζουμε και να φυλάμε το σπίτι.

Εμένα μ' αρέσει καλύτερα η μάσα!

Όταν είμαστε μαζί με τον αδερφό μου στο σπίτι, συνήθως παίζουμε τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Μεγαλώνοντας, ο Marco άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο ανταγωνιστικός. Έτσι, όταν πάω να παίξω με κάποιο από τα παιχνίδια μας, εκείνος έρχεται και αρχίζει να μου το τραβάει μέσα από το στόμα. Εγώ, επειδή δε μου αρέσει να μαλώνουμε, του το παραχωρώ και πάω να παίξω με κάποιο άλλο παιχνίδι. Όμως τότε εκείνος έρχεται να διεκδικήσει και εκείνο το παιχνίδι. Για αυτό το λόγο, εγώ προτιμώ να μην παίζω με παιχνίδια πια. Αντίθετα συνηθίζω να κυνηγάω το Marco ή τον βάζω να με κυνηγάει εκείνος. Το αγαπημένο μου παιχνίδι είναι να βγαίνω από το σαλόνι στο μπαλκόνι και μετά να μπαίνω πάλι μέσα. Είναι ένα ωραίο παιχνίδι στο οποίο συμμετέχουν αναγκαστικά και οι άνθρωποι. Πάντως, καμιά φορά όταν φεύγει ο αδερφός μου μαζί με τη Μαρία και τον Κωνσταντίνο, τότε αδράζω την ευκαιρία και παίζω και με τα παιχνίδια μας. Τότε έρχονται οι άνθρωποι, μου παίρνουν εκείνοι τα παιχνίδια, μου τα πετάνε και με ενθαρρύνουν να πάω να τους τα φέρω, όπως κάνει κι ο Marco. Τις πρώτες φορές είναι ωραία γιατί με επιβραβεύουν και με χαϊδεύουν, αλλά εγώ μετά βαριέμαι. Μου αρέσει καλύτερα να τα μασουλάω παρά να τα μαζεύω.

O Marco επί το έργον.

Όταν οι άνθρωποι κάθονται στο τραπέζι για το φαγητό τους εγώ σηκώνομαι στα πίσω μου πόδια και κάνω απόπειρες να δω τί τρώνε. Μέχρι στιγμής δεν τους έχω πετύχει να τρώνε τις βαρετές κροκέτες που βάζουν συνήθως σε εμάς. Εκείνοι με βλέπουν και γελάνε μαζί μου, όμως εγώ έχω μάθει ένα καινούριο κόλπο. Οι περισσότεροι μου φωνάζουν να κατέβω κάτω αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί. Άλλωστε, ο μπαμπάς του Κωνσταντίνου γελάει και λέει στους άλλους να δούν. Δεν ξέρω τι τους δείχνει, αλλά όταν εκείνοι δεν κοιτάνε, ο κύριος Παναγιώτης μου δίνει κατιτίς να δοκιμάσω από το φαγητό του. Στην αρχή, αν έβλεπα τίποτα στο πιάτο να προεξέχει, άπλωνα τη γλώσσα μου να το φτάσω. Τότε οι άνθρωποι φώναζαν στον μπαμπά του Κωνσταντίνου, αλλά τώρα τελευταία εκείνος με υπερασπίζεται όλο και περισσότερο και γελάει όταν το κάνω. Αφού είναι ο μόνος που δε με μαλώνει και που μου δίνει περισσότερο από το νόστιμο φαγητό, εγώ πηγαίνω κατευθείαν και συνέχεια σε εκείνον πλέον.

Τα περισσότερα απογεύματα πηγαίνουμε και βόλτες με τη Μαρία, τον Κωνσταντίνο και τον πατέρα του. Παλιότερα έμενε μαζί μας και ο μικρότερος αδερφός του Κωνσταντίνου, αλλά μετά από λίγο καιρό μετακόμισε σε ένα άλλο σπίτι. Ενίοτε έρχεται πάλι και μας επισκέπτεται και τότε εμείς χαιρόμαστε πολύ και κουνάμε τις ουρές μας για να του το δείξουμε και πηδάμε επάνω του, κάνοντας διαγωνισμό για το ποιός θα πάρει τα περισσότερα χάδια, αλλά εκείνος μας φωνάζει γιατί τον γεμίζουμε με τρίχες μας. Αυτό συμβαίνει όταν έρχεται στο σπίτι οποιοσδήποτε ακόμη, αρκεί να τον αγαπάμε και να μας αγαπάει. Αν δε μας αγαπάει, εμείς και πάλι πηδάμε επάνω του και προσπαθούμε να του “κλέψουμε” κανένα χάδι, αλλά εκείνοι φωνάζουν ζητώντας από τους φίλους μας να μάς απομακρύνουν.

Κι ένας υπνάκος καλός είναι...

Με το Marco, αν και δε μοιάζουμε καθόλου στα χρώματα, τουλάχιστον στο μέγεθος και το σχήμα δε ξεχωρίζουμε το ίδιο πολύ. Στην αρχή που μ' έλεγαν καχεκτικό, με τον αδερφό μου είχαμε τεράστια διαφορά στο μέγεθος. Όμως μεγαλώνοντας τον πρόφτασα και τώρα κάνουμε κόντρες ποιός θα ζυγίσει πιο πολύ. Καμιά φορά τον περνάω και τότε ο μπαμπάς του Κωνσταντίνου περηφανεύεται σε όλους ότι είμαι βαρύτερος. Άλλοτε, πάλι, ο Marco είναι εκείνος βαρύτερος, αλλά όχι για πολύ – μέχρι 100 με 200 γραμμάρια. Ανυπομονούμε να δούμε ποιός από τους δυο μας θα φτάσει πρώτος στα 20 κιλά.