Dogs

καλωσήρθατε στο διαδικτυακό μας σκυλόσπιτο

Logs

Τα παιχνίδια μας

Post by Tsuku:

Μα είναι δυνατό να βάζετε τα
πόδια σας στα παιχνίδια μας;

Στην αρχή δε χρειαζόμασταν ειδικά παιχνίδια για σκυλιά. Όποτε συναντούσαμε κάτι ενδιαφέρον, απλά παίζαμε μαζί του. Αντίθετα, μοιραζόμασταν τα παιχνίδια μας με τους ανθρώπους. Συχνά όμως, έρχονταν εκείνοι και μας τα έπαιρναν, έβαζαν μέσα τα πόδια τους κι έφευγαν.

Άλλοτε, έπιασαν τον Marco να ψυχαγωγείται με ένα μικρό κουτί χωρίς καλώδιο που όταν αυτό έπαιζε μουσική, η Μαρία το σήκωνε και μιλούσε με τους γονείς της που ήταν κρυμμένοι μέσα σ' αυτό.

Θυμάμαι ότι του είχαν φωνάξει πάρα πολύ την πρώτη φορά, γιατί έπαιζε με τόσο ενθουσιασμό που το κουτάκι έσπασε και δεν έπαιζε μουσική πια και οι γονείς της Μαρίας δεν μπορούσαν να την ακούσουν κι ούτε κι εκείνη μπορούσε να ακούσει εκείνους. Το ίδιο συνέβη και τη δεύτερη φορά, που η Μαρία μόλις είχε αγοράσει ένα καινούριο τέτοιο κουτάκι και το είχε αφήσει στο κομοδίνο της. Μέχρι τώρα δεν το έχει ξανακάνει κανείς από τους δυο μας τρίτη φορά, διότι η Μαρία το αφήνει πιο ψηλά πια αυτό το κουτάκι και εμείς δεν το φτάνουμε.

Ακόμη δε μπορώ να καταλάβω πως
χωράνε οι γονείς της Μαρίας
εκεί μέσα!

Άλλα παιχνίδια, που μας αρέσει να παίζουμε μαζί τους πολύ, είναι διάφορα ξύλα που οι άνθρωποι μας τα παίρνουν και τα βάζουν στο τζάκι και τα καίνε για να ζεσταθούν. Ή οι γλάστρες που υπάρχουν στο μπαλκόνι και που ο Marco τις σκάβει και κρύβει μέσα κανένα κόκκαλο για ώρα ανάγκης. Γεμίζουμε, λέει, το σπίτι που μόλις το σφουγγάρισαν (άλλη δύσκολη λέξη πάλι κι αυτή), με τα χώματα που ρίχνουμε κάτω και τα πατάμε.

Τους έχουμε ακούσει να λένε, ότι χαλάμε δήθεν και τα λουλούδια που έχουν μέσα αυτές οι γλάστρες. Yπερόπτες! Γιατί, επειδή εσείς έχετε μακρυά δάκτυλα κι αντίχειρες;

Για διάφορους τέτοιους ακαταλαβίστικους λόγους, μας έχουν πάρει κάτι παιχνίδια ειδικά για εμάς, λένε, που μ' αυτά δεν τους πειράζει να παίζουμε. Πάρα πολύ συχνά δε, μας τα πετάνε οι ίδιοι οι άνθρωποι και μας λένε να πάμε να τους τα φέρουμε. Ωστόσο ο Marco είναι ατομιστής και δε μου δίνει καθόλου πάσες. Έτσι εκείνος καταλήγει να παίζει περισσότερο με τα παιχνίδια μας απ' ό,τι εγώ. “Σιγά μην κλάψω” όμως που λέει κι ένα τραγούδι που έχω ακούσει στο σπίτι κάποιες φορές. Έχω πάει εκεί στον καναπέ κι έχω φτιάξει μία φωλιά και πάω εκεί και κουρνιάζω. Κατεβαίνω από τον καναπέ μόνο όταν θέλω να γελάσω. Α! Κι όταν είναι η ώρα του φαγητού και της βόλτας.